Cultuurflirten in Cambodja deel 16

hutje_viola.jpg

De reis met Luc is helaas inmiddels ten einde maar natuurlijk niet zonder jullie eerste deelgenoot te maken van onze laatste belevenissen in Cambodja. Zoals beloofd een update van onze culturele flirt met een land wat in mijn geheugen gegrift zal blijven staan.

Aangekomen in hoofdstad Pnom Penn na een busreis van 7 uur, worden we belaagd door een horde wanhopige tuktukdrivers (soort scooter met overdekt aanhangwagentje). Deze Aziatische taxichauffeurs willen niets liever dan onwetende toeristen naar louche hotels brengen om vervolgens een fikse commissie op te strijken. Gelukkig zijn de iele Cambodjanen enorm onder de indruk van Luc's gespierde voorkomen en zo staan we niet veel later, in tegenstelling tot vele andere reizigers, bij het door ons uitgekozen guesthouse.

In Pnom Penn zijn we voornamelijk cultureel bezig geweest. Stilletjes hebben we over de killingfields gelopen terwijl we ons een voorstelling probeerde te maken van de gruwelijkheden die zich hier nog geen 30 jaar geleden afspeelden. De kuilen waar lichamen ooit als oud vuil gedumpt werden waren duidelijk te onderscheiden van de rest van het terrein en de stukjes bot en tanden die op de grond als stille getuigen zijn achter gebleven vormen een pijnlijk bewijs van een zwarte periode.

Onze volgende stap was S21 de meest gevreesde martelgevangenis van Cambodja. Van de 20.000 gevangenen hebben er slechts 7 deze periode overleefd. Voordat een persoon werd omgebracht werd er eerst een foto gemaakt en zo prijken er in dit oude gebouw, nog steeds voorzien van prikkeldraad en kleine cellen, bijna 20.000 foto's van mannen, vrouwen en kleine kinderen die zijn gestorven onder mensonterende omstandigheden.

Na deze indrukwekkende bezienswaardigheden werd ons wat ontspanning geboden in de vorm van een schietbaan. Voor de meeste vrouwen voornamelijk heel dubbel, voor mannen een ware jongensdroom en zo zat Luc niet veel later trots achter een enorm apparaat waar volgens de verhalen zelfs vliegtuigen mee neergehaald werden. Ik koos er voor mezelf "slechts" te bewapen met camera en zo schoot ik onder luid geknal van Luc foto's en filmpjes ter bewijs.

Aangezien we cultuur, natuur en strand proberen af te wisselen en we al een week in steden vertoefden (Saigon en Pnom Penn) begon het tijd te worden voor even lekker niets en dus pakten we onze knapzakjes en stapten op de bus, een nieuw avontuur tegemoet. Het witte zandstrand van Sihanouksville bleek prachtig, de zee blauwer dan blauw en de cocktails onuitputtelijk. Vrolijke klanken van bars galmden de hele nacht over het strand en wij hadden de grootste lol. Luc, die op dat moment inmiddels door het leven ging als mijn broer aangezien de vragen over honeymoons ons de neus uit kwamen, danste de hele nacht en in dronken buien kwamen alle meiden vertellen hoe fantastisch ze mijn broer wel niet vonden en of ik niet wat voor ze kon regelen.

Onder het mom van "save the best for last" hebben we ons bezoek aan dit prachtige land afgesloten met 1 van de 7 (door mensen gemaakte) wereldwonderen: Angkor Wat. Vol ontzag hebben we een dag kennis mogen maken met een oudheid en een bouwkunst die je trots laat voelen dat je slecht voor 1 dage deel uit mag maken van dit gigantische geheel. Zo groots dat je je nietig voelt en alleen maar kunt proberen je in te beelden hoe enorm dit rijk ooit geweest moet zijn. In de dagen dat Amsterdam nog een dorpje was, telde deze stad meer dan 1 miljoen inwoners.

Helaas kwam Luc's vertrek in de buurt en hebben we besloten het geheel waardig af te sluiten in Bangkok. Onder het genot van de nodige alcoholische versnaperingen, hebben we de nachten weg gedanst en met andere backpackers gelachen om het hoge gehalte omgebouwde mannen. De laatste dagen heb ik regelmatig mogen genieten van Luc's ongekende zangtalenten die onze drama-king wist te produceren: "And now, the end is near and so I face my final curtain…".

Het was een prachtig gedeelte van mijn reis. Voor Luc het einde van zijn trip, voor mij staat er nog heel wat op het programma. Wederom zal ik vergezeld worden, dit maal door mijn wederhelft, Jordi!
Ik geniet nog iedere dag met volle teugen en ben blij dat ik de kans heb gekregen mijn dromen achterna te gaan. Toch begin ik bij de gedachte aan een lekker broodje kaas inmiddels wel weer te watertanden. Ik hoop dat jullie nog even met me mee reizen en misschien zelfs op deze manier een beetje mee kunnen genieten van al het moois op ons wereldbolletje!

Groetjes

Viola


Reageer ook