Conquest of Paradise

Ondeugend was hij en niet te vertrouwen, mijn bruine labrador. Niet dat hij iemand ooit iets zou aandoen. Maar hij liet zich nu eenmaal niet gemakkelijk opvoeden. Met geduld en veel liefde kreeg ik het voor elkaar. Naarmate hij ouder werd, verloor hij een klein beetje zijn wilde haren en streken en won hij steeds meer mijn hart. Ik kon me verwonderen over zijn schoonheid en kracht en hij toonde me zijn oprechte trouw. We leerden elkaars grenzen accepteren en hielden van elkaar.


Een gezonde hond was het niet, in tegenstelling tot de andere twee labradors die ik ook nog had. Toen hij zeven was, bleek uit röntgensfoto's dat hij een ernstige vorm van artrose had. In die tijd bewoonde ik met dit drietal een gedeelte van een dijkhuis aan de Merwede, waar het vochtig was. Niet bevorderlijk voor de gewrichten van mijn kanjer. Met zorg zag ik de herfst tegemoet. We keken elkaar lang aan – hij en ik – en ik vroeg me hardop af hoe we met hem de winter zouden doorkomen.


In die tijd zat ik elke avond in mijn werkkamer achter de tekstverwerker, de CD speler aan. Conquest of Paradise van Vangelis was favoriet en werd grijs gedraaid. Zodra mijn bruine vriend de eerste tonen hoorde, kwam hij bij me liggen, onder de tafel, aan mijn voeten. Hij was de enige van de drie die dit deed en het was goed zo.

        
Het werd herfst. Eind oktober. Ik moest naar een feest in Assen en zou er blijven slapen. De huiseigenaars zouden op mijn honden passen.

        
De avond begon met een receptie. Omstreeks half acht werden de lampen gedimd. De deuren van de feestzaal gingen langzaam open. De ruimte was mysterieus, maanblauw verlicht en overal leken sterren te schitteren. Een dikke nevel walmde over de vloer en verhulde de onderbenen van een mannenkoor dat zong: Conquest of Paradise. Ik dacht aan mijn werkkamer, aan die grote bruine hond aan mijn voeten en aan alle aardige mensen die ik in mijn leven om me heen had. Het paradijs op aarde.

        
Toen ik de volgende dag thuis kwam, bleek mijn bruine vriend overleden te zijn. Ingeslapen. Onder de tafel in mijn werkkamer. De dierenarts had vastgesteld dat hij omstreeks half acht dood gegaan moest zijn. Zijn conquest of paradise.

Van tijd tot tijd wandelt hij mijn dromen binnen. We kijken elkaar lang aan. Ik aai hem. Dan verdwijnt hij kwispelend uit beeld.


Giselle Ecury
van http://www.sfeervoltrouwen.nl
ook bekend van de dichtbundel "terug die tijd" en pracht boek "Erfdeel"


Mail naar [email protected] voor jouw verhaal of column die je geplaatst zou
willen hebben op Damespraatjes (met of zonder foto).

20_mei_buiten_46.jpg

 



Reageer ook