Ciao buurman deel 8: Remmen

ciao_buurman-deel_8.jpg
Marijn: “Wij waren anders en dat vond ik niet leuk. Ik wilde net zoals mijn vrienden zijn. We hadden ook zo’n rare auto, die nooit startte. Dan moest mijn vader in de ochtend met de tractor de auto aanslepen, want hij deed het weer niet. Je mocht blij zijn als je dan op tijd op school kwam. Bij ons ging niets zoals het bij anderen liep en dat vond ik vervelend. Ik kan niet zeggen dat ik mijn ouders als loosers zag, maar het lag er wel dicht tegenaan. Als ze in Nederland waren gebleven, met de twee goede banen die ze hadden, was al dat gemodder niet nodig geweest.”

Nachtmerries die dagelijkse werkelijkheid worden, vinden overal plaats, zelfs op mijn Toscaanse heuvels. Elke dag vlieg ik in mijn lelijke eend de zigzagberg af, in het achterhoofd biddend dat de remmen alsjeblieft werken.
Op deze stralende ochtend verloopt mijn traject langs twinkelende vogels en wijnranken vlekkeloos, tot de tweede haarspeldbocht. Hoe hard ik ook ‘Ho’ roep, de remmen van mijn karretje slapen. In een flits weet ik dat er verderop een heus ravijn ligt. Als er geen houden meer aan is, moet je vooral veel ‘houden van’. Van het leven, van jezelf, en niet van een stukje blik dat om je heen hangt. Dus parkeer ik mijn auto elegant tegen een olijfboom, een wiel doormalend in de lucht.
De enige die niet doordraait, ben ik zelf. Nuchter bekijk ik de ontwrichte motorkap en zak in de berm om eens goed na te denken over hoe het verder moet. Fout! Zo neerzitten staat hier gelijk met vragen om hulp en aandacht. In het land van sensatie vormt zich binnen luttele minuten een zwaan-kleef-aan-groep. Een boerin van verderop komt hijgend aangehold, aldoor Dio aanroepend om het onheil voor eeuwig van mij af te keren. Een bouwvakker staakt zijn metselwerk en klopt op mijn lelijke eend alsof hij de kwade geest eruit wil beuken. Zo krijg ik wel een deuk. Naast hem de buurvrouw, schuddend onder haar hoofddoekje.

Help!
Italianen vragen nooit diep door, maar altijd naar de bekende weg. Dat gaat als volgt. De een opent de dialoog met: ‘U bent toch die moeder van die drie blonde kindertjes?’ Mijn bevestigend knikje wordt de ondergang. Men begint mij aan te raken, als om het wonder van die drie kleintjes die ik net veilig op school heb afgeleverd, tastbaar te maken. Hoe oud ze zijn, of ze echt al zo goed Italiaans spreken, ineens moet het tiental nieuwsgierigen om me heen alles weten. Een dametje met geblondeerde haren neemt mijn jurk tussen haar vingers: ‘Mooi bloemdessin, zeker uit Holland.’
De heren, die zich snel in aantal vermenigvuldigen, hebben de motorkap van mijn auto omhoog gesjord. Iedereen ventileert een eigen visie over wat binnen een mum van tijd ‘het ongeluk’ heet. Een oudje van tachtig schudt de grijze krullen: ‘Vrouwen horen niet in automobielen, ze horen thuis.’
De discussies om mij heen klateren door de zomerlucht. Mijn emoties tellen niet. Piero van verderop blijkt zelfs de politie al te hebben gebeld. Die carabinieri rijden met zwaailicht het rustige landweggetje af alsof er een maffiabende opgerold dient te worden. Zo zoetjes aan voelt alles als een boevenroman. Ik ben ingesloten, verstikt door goedbedoelendheid en gemangeld door nieuwsgierigheid.
Rondom mij wordt alles geregeld, alsof ik een kind ben dat een vaas heeft laten vallen. Wat doet zo’n kind? Juist, onder de tafel kruipen, onzichtbaar worden. Dus zak ik terug in de kantlijn van Toscane, mijn berm, met de Hollandse ochtendkrant op mijn knieën. Half lezend zie ik kleuterlijkjes, kabinetsformaties en kooktips als een boze droom voor mijn geestesoog door elkaar gemengd.

Op de achtergrond hoor ik mijn eigen nieuws in flarden. De carabinieri lebberen een wijntje van de boer, een ander noteert op een blocnote de feiten, die via de plaatselijke weekcourant van Sjors nog tot kolderieke cafégesprekjes kunnen leiden.
Net boven de schaal olijven die me wordt aangereikt, zie ik een poppetje. Sjokkend door de bloedhitte over het verbrokkelde asfalt verschijnt het vertrouwde postuur van mijn bloedeigen man Matthijs, Matteo voor de Italianen.

Matteo
Zijn ‘Waar bleef je nou?’ klinkt als een solo boven de orkestratie uit. Stilletjes wijs ik naar onze lelijke eend. ‘Je zult wel vreselijk geschrokken zijn,’ blijken de eerste ware woorden die tot me doordringen. Ik haal mijn schouders op, om niet te hoeven huilen. Zo moet een artiest zich voelen die in het repetitielokaal fouten staat te maken en ineens tot zijn verbijstering de zaal ziet vollopen met publiek. Het ergste is nog dat ik de fout niet kan vinden. Waarom remt een auto ineens niet?
De verklaring komt uren later als mijn eigen vent mij met de tractor bij het ravijn vandaan heeft getrokken en we door veel armen uitgezwaaid ons erf oprijden.
‘Ik heb gisteren een noodstop moeten maken, dus misschien is er iets losgeschoten,’ bekent mijn ridder ruiterlijk.

De wilde eend is getemd en staat in de reparatiehoek op ons erf. Een paar uur later ga ik met een andere auto de berg op. De kinderen uit school halen. De sessie van nieuwtjesjagers herhaalt zich, maar nu in een soort amfitheater met tientallen koppen in mijn nek blazend. Dwingend baan ik me een weg door de meute, als de misdadiger die op klaarlichte dag uitbreekt tijdens bezoekuur, en ik bereik het schoolgebouw.
Het drietal snoetjes vraagt even later waarom we vandaag zo tergend tuttig de berg afzakken. ‘Vandaag is mamma tegen een boom gereden, omdat de auto niet wilde stoppen,’ deel ik droogjes mee. Marije vraagt of dat alles is, Marijn vindt dat we veel te langzaam gaan en de jongste? Die brabbelt iets in het niets.
Zo simpel is het. Ik bid dat hij over een paar jaar de buurtgenoten kan uitleggen dat sommige ongelukken gelukkig goed aflopen en dat het dan ook afgelopen moet zijn met alle geklets erover.

Eerder verschenen bij Damespraatjes
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4
Deel 5
Deel 6
Deel 7

Renée de Haan woont samen met haar man Matthijs Pronker, zonen Marijn
en David en dochter Marije vanaf 1993 in Volterra. Zij is journalist en
publiceert regelmatig in diverse vakbladen. Zij is ook de schrijfster
van ‘To en Ko’.

In 2008 is haar boek ‘Ciao Buurman!’ uitgekomen, waarin ze vertelt over
haar belevenissen in dat eerste jaar in Italië. Bij ieder hoofdstuk
geeft een van de gezinsleden een kijkje vanuit nu naar wat er in dat
hoofdstuk gebeurt.

Belangstelling? Voor de lezers van Damespraatjes geldt een speciale
aanbieding. Via de website www.ciaobuurman.nl kunt u mbv het bestelformulier
het boek met cd bestellen voor slechts 10 euro. Doen!

Vakantiehuizen in Italië

wb_logo.jpg

Print



Reageer ook