Ciao buurman: deel 5: Jarige Job

ciao_buurman_deel_5.jpg
Marije: ‘Italiaanse jongens zijn affacinanti; ze trekken je naar zich toe en zijn daar héél goed in. Wil je een diep gesprek voeren, dan zit je bij Hollandse jongens tien keer beter. Ik zou tegen alle Nederlandse meisjes die verliefd worden op een Italiaan willen zeggen, dat die toffe macho’s heel gesloten blijven in hun manier van denken. Verwacht niet dat ze ergens anders gaan wonen, zeker een Toscaner niet. Die kleeft aan zijn familie en dat wordt lastig als je zelf nog veel wilt reizen of avontuurlijk bent ingesteld. Ze willen misschien wel losser in het leven staan, maar ze durven het niet. Dan heb je een probleem. Nu kan het zijn dat een jongen die een buitenlandse kiest, al veel avontuurlijker ingesteld is en dat het dan meevalt. Omgekeerd heb ik een Nederlandse jongen leren kennen in Haarlem die me mee uitvroeg en afsprak bij zijn biljartclub waar al zijn vrienden zaten. Lekker romantisch. Dat verzin je niet in Italië. Ik was ook meteen klaar met die knul.’

Marije is de oudste. Maanden hadden we haar voorbereid op de verhuizing. Marije     begreep dat het ver was en warm plus dat we heel arm zouden zijn, maar dat er wel veel ruimte voor in de plaats kwam. En dat scheen belangrijk te zijn. Zo had ze het in haar spreekbeurt voor de klas opgelepeld, staande op een stoel en afscheid nemend van wat haar vertrouwd was. Zou ze nu met haar verjaardag nog wel een cadeautje krijgen?
Na de eerste schooldagen volgden drie maanden vakantie met haar verjaardag als hoogtepunt. Haar enige motief om de verhuizing uiteindelijk als dragelijk te ervaren heette Sergio, de zachte machovriend die ze in vakanties altijd met een koket lachje aankeek, net zolang tot hij met haar ging zwemmen of ballen.
 
Kus
‘Komt Sergio ook op mijn verjaardag?’ vraagt ze ongerust. Ze vreest dat dit niet gebeurt, want ze is hem in de eerste maanden in Italië niet per ongeluk tegen het lijf gelopen. Ik knik peinzend dat wonderen de wereld uitgejaagd zijn, maar dat we ze wel kunnen terugroepen. Nadat ik alle vriendinnetjes heb uitgenodigd, sta ik de volgende dag op de stoep bij de ouders van deze Sergio, een carabiniere en zijn welwillende vrouw die weet dat ze lelijk is en daarom extra lief moet zijn in een land dat schoonheid koestert. In mijn dertig zinnen vloeiend Italiaans leg ik de situatie uit. Nieuw land, klein meisje, onbeholpen, heimwee, bekend gezicht als het kan. Ze knikken heel wijs terug en vragen in elk geval ons adres. Dat is al vele wegen naar een goede afloop gewonnen.
En daar staat hij dan op de grote dag. Lang, onbeholpen en twijfelend over zijn positie. Hij hoeft toch niet meteen met haar te trouwen als ze snikkend in zijn armen valt? Hij overhandigt het cadeau: een grote bonbon in keramiek met vette letters Bacio, kus. Het verbleekt bij alles wat we uit Nederland hebben meegenomen om de verjaardag in elk geval luister bij te zetten. Een roze hoedje, tasje en nieuwe jurk, een spelletje en nog wat kleine meisjesdingen. De overige Italiaanse kinderen stormen op onze ruïne af met barbiepoppen, horloges en alle waardevolle cadeaus die in Nederland alleen aan rijke grootouders blijven voorbehouden.

Marije straalt en legt in haar primitieve Italiaans de spelletjes uit die we gaan doen. Sjoelen, zaklopen, appels happen… weten wij veel dat er hier op verjaardagen alleen maar taart gegeten wordt en niemand ooit iets doet. Het is even wennen voor de groep, maar heel langzaam gloeit er een vuur van rivaliteit. Er vallen ook prijzen te winnen, naar oud-Hollands gebruik. Marije joelt, laat zich aan de oren trekken, omdat zoiets hoort op een Italiaanse verjaardag en ze doet wel drie keer voor hoe je sjoelschijven in een gat moet zien te krijgen. Het feest is in volle gang, ook voor de ouders want die laten hun kleintjes geen seconde alleen. Ze schreeuwen aan de zijlijn bij het zaklopen en keuren als eerste de gebakhoek. Goddank kan het ermee door.

Sergio
Marije zit toevallig telkens in een team met haar hervonden Sergio, de jongen over wie ze in Nederland zo heeft opgeschept. Voor hem duikt ze met haar tanden in een appel die op het water drijft, voor hem loopt ze harder dan de zak haar kan dragen en blaast ze alle kaarsjes zo kernachtig uit, dat ze echt een jaar ouder geworden is. Sergio slaat een arm om haar heen bij het afscheid van dit feest en fluistert dat hij haar een mooi en gelukkig jaar toewenst. Dan komen zijn ouders hem ophalen en als een ridder op weg naar de strijd die leven heet, verdwijnt hij weer even snel als hij kwam. Jonkvrouw Marije huilt ineens hartverscheurend. ‘Hij was hier en nu zie ik hem misschien heel lang niet meer. In Nederland was dat logisch, maar nu hij zo dichtbij woont, lijkt het veel erger als ik hem niet ga zien.’ De bonbon met Bacio draagt ze al snikkend naar het kamertje dat ze met haar broers deelt. ‘Nou ja, er zit een gleuf in, dus het blijft een spaarpot. Misschien moet ik nog heel veel sparen om hem waard te zijn of om hem te begrijpen. Hij is natuurlijk twee jaar ouder.’

Marijn stelt een collecte in de buurt voor zodat de pot snel vol komt en haar liefde bereikt zal zijn. David kruipt over alle cadeautjes heen en herhaalt alleen maar het woord Bacio, dat hij net op de crèche heeft geleerd. Hoe krijg ik dat tot een goed geheel? Ik stop haar in en weet niet beter dan de restjes taart voor morgen naast hun bed te zetten. ‘Vergeet nooit dat je van je eerste vriendje een echte Bacio hebt gekregen, een bonbon die je heel lang kunt bewaren, zeker als hij van steen gemaakt is.’ En ik dank de ouders die het belang van zijn bezoek in elk geval hebben begrepen, ook al kennen ze ons nauwelijks. Er is een kinderliefde in goede banen geleid en dat is na al die maanden van verlangen toch een mooi cadeau, een welkom van het nieuwe vaderland. Dochterlief kijkt nog één keer lodderig naar alle cadeaus en geeft dan de spaarpot een kus. ‘Ook al gaat hij kapot, het was bijzonder om zoiets te krijgen. Echt Italiaans.’

Wordt vervolgd…..
 
Eerder verschenen bij Damespraatjes
Deel 1
Deel 2
Deel 3
Deel 4

Renée de Haan woont samen met haar man Matthijs Pronker, zonen Marijn
en David en dochter Marije vanaf 1993 in Volterra. Zij is journalist en
publiceert regelmatig in diverse vakbladen. Zij is ook de schrijfster
van ‘To en Ko’.

In 2008 is haar boek ‘Ciao Buurman!’ uitgekomen, waarin ze vertelt over
haar belevenissen in dat eerste jaar in Italië. Bij ieder hoofdstuk
geeft een van de gezinsleden een kijkje vanuit nu naar wat er in dat
hoofdstuk gebeurt.

Belangstelling? Voor de lezers van Damespraatjes geldt een speciale aanbieding. Via de website www.ciaobuurman.nl kunt u mbv het bestelformulier het boek met cd bestellen voor slechts 10 euro. Doen!

Vakantiehuizen in Italië

wb_logo.jpg


Reageer ook