Carpe diem, pluk de dag!

Ze kenden elkaar zo’n vijftien jaar en waren bijna 12,5 jaar getrouwd. Reden voor een feestje, vonden ze. En zo kwam het, dat ik hen een jaar tevoren ontmoette. Hardwerkende mensen die ook veel energie stopten in hun gezinsleven, dat in de loop van die 12,5 jaar verrijkt was met de komst van een dochter en een zoon. Echt van die mensen die iedereen wel kent. Die ook bij jou in de straat zouden kunnen wonen. Die je zomaar tegen kunt komen bij de skilift tijdens een wintersportvakantie, zonder ze nog ooit uit het oog te verliezen. Want dit zijn wel mensen die je gráág zou willen kennen. Die je meteen in je hart sluit. En in de loop van ons gesprek bleek ook waarom.

Ze stonden zo echt helemaal in het leven, dat zowel lief als leed kende. Het had hen gevormd en in de loop der jaren dicht bij elkaar gehouden. En daarom wilden ze nu juist zo graag met iedereen die hen lief was deze memorabele koperen bruiloft vieren in de volle zin der betekenis. Want moest je niet af en toe extra stilstaan bij de hoogtepunten, als je leeft op de snelheid van vandaag?

Ze wilden dus hun trouwdag gewoon nog eens helemaal overdoen. Een feest alleen dekte de lading van hun gevoelens niet. Ze kozen met zorg een mooie locatie uit en wilden daar beginnen met een ceremonie met “alles erop en eraan”. Vanaf de kennismaking zo’n 15 jaar geleden, wat leuke anekdotes, een oprechte liefdesverklaring, live gezongen muziek en een echt nieuw Jawoord, tot en met het wisselen van de opgepoetste trouwringen en het ondertekenen van een nieuwe akte, die het bruidspaar zelf gemaakt had. De getuigen van toen zouden er allemaal bij zijn.  En ze wilden prachtige, hedendaagse trouwkleding aan. Hun zoon en dochter zouden de “bruidskinderen” zijn.

Zo arriveerde op de bewuste zonnige middag het hele gezin in een witte Rolls Royce bij “hun” kasteel. De gasten – volwassenen en veel jeugd – maakten hun opwachting en vormden een erehaag. De bruidegom (in een fraai lichtbruin pak) opende het portier voor zijn prachtige bruid in bijna zandkleurige, zijden kleding. Ook de kinderen – de dochter met een boeketje dat een kleine kopie was van dat van haar moeder – zagen er schitterend uit. Via de rode loper, gefilmd en gefotografeerd, kwamen ze binnen. Ontspannen en stijlvol.

Over de erg gevoelvol muzikaal omlijste ceremonie schreef de koperen bruid me later, dat zo precies verwoord werd wat deze feestelijke dag voor hen betekende. Dat hun gasten eveneens genoten hadden van het mooie verhaal, waardoor ook zij gevoeld hebben wat henzelf bewoog. En dat het zo oprecht en bijzonder was om mee te maken.

Dit paar deed het echt helemaal over. Na de bruidstaart nam ik afscheid, maar er werd die avond ook nog heerlijk gegeten en gefeest. De volgende dag vertrok het gezin op een tweede huwelijksreis. Er werd goed gedacht aan het budget, maar desondanks was het geheel helemaal af. Compleet met fotograaf en videograaf. Indrukwekkend!

Vooral omdat het mooiste misschien wel was, dat de liefde er ook na 12,5 jaar helemaal vanaf spatte. Echt erg bijzonder, dat zij dit zó hebben aangepakt. Ik wed, dat ze ook deze feestelijkheden nooit meer vergeten.

“Het was zo’n prachtige dag – echt, bijna nog mooier dan mijn echte trouwdag, en dat meen ik,” bevestigde deze koperen bruid me dit vermoeden.

Carpe diem en je leeft maar één keer. Deze zegswijzen waren hier wel van toepassing. Ik wens dit lieve stel uit de grond van mijn hart een heerlijk, nog lang vervolg van hun huwelijk, dat al 12,5 jaar zo succesvol is. Misschien wel omdat het mensen zijn, die zo echt durven te leven! Die je zomaar ergens tegen kunt komen, ook bij jou in de straat.

Giselle Ecury www.sfeervoltrouwen.nl


Reageer ook