Cambodja, bijzonder land vol tegenstellingen deel 15

Eindelijk was het vorige week dan zover. De tocht naar Cambodja stond voor de deur en oh wat heb ik hier lang naar uitgekeken. Dit veelzijdige land heeft volgens de verhalen zoveel te bieden dat het een must was op mijn landenlijstje. Met de gruwelijkheden van de Killingfields, haar tropische stranden en het grootste religieuze bouwwerk ter wereld: Angkor Wat, kijk ik hier al jaren naar uit. Lees en voel met me mee!

file106025938.jpg
Zodra we met de bus de grens van Vietnam naar Cambodja oversteken zit ik met mijn neus tegen het raam. Terwijl Luc en wat andere jongens ontspannen biertjes wegtikken en elkaar sterke verhalen vertellen, staar ik naar buiten en probeer ieder detail in me op te nemen. Uit mijn ipod klinken de helde klanken van Radiohead en ik aanschouw een prachtige bijna volmaakte natuur. Palmbomen, bananenplanten en bamboe geven een tropisch tintje aan dit land en de zon, die vrolijk op ons busje schijnt, maakt het zomerse plaatje compleet. Even waan ik me in een paradijs en vergeet voor een paar minuten het gruwelijke verleden van dit land dat nog dagelijks mijnslachtoffers maakt en waar het leven voor de bevolking zo vreselijk hard is.

Huizen op palen, omgeven door een wirwar aan planten, flitsen voorbij. Ik zie nog net hoe een stout jochie een paar tikken van zijn vader krijgt met een ouderwets houten rietje. Overal wordt hard gewerkt. Of je 8 of 80 bent, als je lijf het toelaat wordt verwacht dat je je steentje bijdraagt en zo ontbreekt voor bejaarden hun oudere dag en voor kinderen hun kindertijd. Jong wordt snel oud en dat is te zien ook. Kinderlijke gezichtjes zijn getekend door de zorgen die ze met zich mee dragen, maar de overlevings drang is groot en overheerst.

Cambodja is een fantastisch land met verborgen schoonheden maar ook een land vol tegenstellingen. Hoop en wanhoop zijn elkaars buren, arm en rijk leven zij aan zij en een volmaakte glimlach gaat gepaard met diepliggende droevige ogen. Jaren van onderdrukking en de gruwelijke gebeurtenissen onder Pol Pot's regime hebben zichtbare littekens achter gelaten. Tussen 1975 en 1979 zijn hier 2.000.000 mensen uitgemoord. Etnische zuiveringen, gruwelijke martelingen en brute afslachtingen waren dagelijkse kost, evenals de honderdduizenden die gewoonweg stierven van de honger.

file106084590.jpg

Het is een land dat langzaam opkrabbelt en probeert haar wonden te helen. De littekens blijken dusdanig diep dat opkrabbelen meer vallen en opstaan is om vervolgens weer te vallen. Het ontbreken van een degelijke politieke structuur, de enorme corruptie, het treurige sekstoerisme, de slechte scholen, de vele kinderweesjes en de steeds groter wordende drugshandel, maakt het leven hier er niet makkelijker op. Toch wordt je overal begroet met een glimlach en is er geen Cambodjaan die bij de pakken neer gaat zitten.

Ik ben diep onder de indruk van de gebeurtenissen hier. Het liefst zou ik tien kinderen mee naar huis nemen om ze een veilig thuis en een echte kindertijd te bieden. Alles wat ik altijd heb gehad en wat voor mij totaal vanzelfsprekend was, blijkt ineens een zegen te zijn waar ik me pas jaren na mijn kindertijd van bewust wordt. Oh wat kon ik soms stampen met mijn voetjes als ik niet nog een tweede snoepje mocht of met mijn vuist op tafel slaan als we bruine bonen aten want "bruine bonen zijn vies!". Nooit heb ik voor broertjes of zusjes hoeven zorgen. Als acht jarige, gekleed in oude vodden met mijn naakte broertje op de arm, over de straten moeten zwerven bedelend om eten en zoekend in vuilnis zakken. Dit te moeten aanschouwen doet jullie waarschijnlijk begrijpen dat mijn hart brak. Ik zou ik niet zijn als er niet toch gezocht wordt naar dat kleine steentje om bij te dragen en zo lopen Luc en ik hier nu dagelijks met zakjes noodlessoup op zak om uit te delen als we kinderen tegen komen.

Volgende keer volgen onze belevenissen van de afgelopen- en komende dagen. Het was mooi, leuk, lachen, bijzonder, indrukwekkend en soms droef maar bovenstaande moest ik gewoon eerst even kwijt. Wij zijn geluksvogels, allemaal!

Groetjes, Viola


Reageer ook