Anke is boos op haar dochter omdat ze geen kinderen wil: “Ze ontneemt mij iets heel groots”

Wel de lusten niet de lasten, iets van jezelf terugzien in een ander en jouw genen die zich weer een generatie voortzetten: er zijn zo veel dingen die opa’s en oma’s benoemen als hetgeen wat het zo bijzonder maakt om kleinkinderen te krijgen. Uiteindelijk komt het natuurlijk op één ding neer: liefde. En dat is naar mijn idee toch wel het mooiste wat wij als mensen kunnen ervaren. Het is dan ook goed te verklaren dat veel mensen op een dag graag kleinkinderen zouden willen krijgen. Want zeg nou zelf; wat is er mooier dan jouw eigen kind een kind te zien krijgen? Toch is het krijgen van kinderen iets wat niet iedereen in deze tijd nog doet. Enerzijds omdat het misschien niet lukt, maar anderzijds ook omdat sommige vrouwen het niet willen. Vandaag spreken we Anke, wiens dochter Liesbet geen kinderwens heeft. 

Anke had vroeger het liefste een gezin met tien kinderen willen hebben. “Helaas is mij dat niet gegund. Het zwanger worden lukte maar moeilijk en vlak na de geboorte van Liesbet overleed mijn man Bert. Ik ben daarna nooit hertrouwd en het is dus altijd bij Liesbet gebleven”, vertelt Anke. “Ik heb na het overlijden van Bert vrij snel kunnen accepteren dat ik maar één kind zou hebben, maar het blijft wel een gevoelig onderwerp voor mij. Acceptatie betekent niet altijd dat het je niks meer doet.”

Geweldige moeder

Liesbet is inmiddels 36 jaar oud, woont samen met haar vriend Lars in Amsterdam en werkt als consultant. “Ik ben zo trots op dat meisje. Ze heeft altijd kei hard gewerkt en ik heb haar nooit horen zeuren om het feit dat ze haar vader niet gekend heeft. Ze is onwijs sterk, lief en grappig. En juist daarom zou ik het zo leuk vinden om haar moeder te zien worden. Ik weet zeker dat ze een geweldige moeder zou zijn. Maar ja… Zij voelt hier helemaal niks voor.”

Gesprek

Een paar maanden geleden vroeg Anke op een rustig moment naar de kinderwens van haar dochter. “Het was een paar dagen voor haar 36ste verjaardag en ik was er daarvoor nog nooit over begonnen. ‘Je bent bijna jarig en wordt dan 36. Ik heb er nooit over willen beginnen omdat ik je niet wil pushen, maar ik vroeg me af of jij en Lars al een beetje over kinderen aan het nadenken zijn’, vroeg ik terwijl we samen een kop thee dronken.” Liesbet neemt een slok thee en antwoordt dat zij en Lars het er inderdaad over gehad hebben. “Dat willen we allebei niet.”

Oppassen en cadeautjes

Anke schrikt van het antwoord van Liesbet. “Ik vroeg haar of ze het nu nog niet wil of dat ze het helemaal nooit zou willen. Ze antwoordde dat zowel zij als Lars helemaal geen kinderwens hebben en dat Lars overweegt zich te laten steriliseren.” Op dat moment houdt Anke zich groot, drinkt haar thee op en vertrekt richting huis. Maar eenmaal thuis stort ze in. “Ik heb me altijd zo verheugd op het oma worden. Bijna al mijn vriendinnen hebben kleinkinderen, waar ze zo zichtbaar van genieten. Ik wil ook met de kinderwagen door de buurt wandelen, weekendjes oppassen en ze verwennen met lekkers en cadeautjes.”

Boos

Het raakt Anke zo diep, dat ze het gevoel heeft dat haar iets wordt afgenomen. “Ze ontneemt mij iets heel groots en dat maakt me boos. Toch houd ik dat voor mezelf en ik wil niet dat Liesbet hier iets van merkt. Ik realiseer me heel goed dat je iemand geen kinderwens kunt opdringen en ik zal moeten leren leven met het feit dat ik nooit oma zal worden. Misschien dat ik hier op een dag met Liesbet over zal praten, maar nu zitten mijn emoties nog zo hoog, dat ik bang ben dat we er ruzie over krijgen. Dat is natuurlijk niet wat ik wil.”

Op respectvolle wijze meepraten over dit verhaal? Praat mee in de reacties onder dit verhaal. 

Hoe gaat het nu met Patricia die absoluut geen kinderen wilde?

geen kinderwens

Vijf jaar geleden vertelde de toen eenendertigjarige Patricia aan Damespraatjes dat ze geen kinderen wilde. Haar vriend Jan wel, maar die legde zich uiteindelijk neer bij Patricia’s beslissing en liet zich zelfs steriliseren. We spraken Patricia weer die nu opeens niet meer zo zeker is. “Nu ik zie hoe het moederschap mijn zus heeft veranderd, twijfel ik enorm.”

Verder lezen

15 reacties

Lisa -

Wat zijn mensen streng hierz zeg! Ik vind het echt de normaalste zaak om diepe gesprekken over kinderwens, relaties, carrierekeuzes, woonopties en nog veel meer te bespreken met mijn moeder, of dat ze ernaar vraagt. Geldt ook voor de mensen in mijn omgeving.
Neem je tijd om te rouwen om het beeld dat je had van oma worden. Niks raars aan! En super lief dat je het niet bij je dochter neerlegt. Maar ik zou op een gegeven moment graag willen dat mijn moeder zou delen dat ze ergens verdriet over heeft. Dat is toch niet pushen, gewoon het leven dat je deelt met elkaar. Sterkte!!

Joris -

@OMK Ik vind het onbeschoft, juist omdat het potentieel gevoelig én erg persoonlijk is. Interesse is mooi, maar vragen naar zulke dingen gaan m.i. veel te ver.

Josee -

Het kan ook andersom! Ik zat 8 jaar in de onderzoeken mbt vruchtbaarheid, toen ik dat aan het eind uiteindelijk tegen mijn moeder zei, zei zij: ik zit er niet op te wachten om oma te worden….zelfs de gynaecoloog was verbaasd over deze reactie

Jeanet -

Mijn dochter heeft altijd gezegd dat ze nooit geen kinderen wilde, ze heeft nu een vriend die eigenlijk wel kinderen wil. En weet je wat ik hoop, ik hoop dat ze voet bij stuk houdt en geen kinderen op deze verrotte kloten wereld zet.

Ria -

Ik heb 4 dochters gekregen en dacht ook altijd dat ik wel kleinkinderen zou krijgen en een volle tafel met Kerst. Nu ben ik alleen. Mijn oudste dochter wilde geen kinderen, de jongste had wel degelijk een kinderwens, maar was gelukkig zo wijs om er niet aan te beginnen ivm haar ernstige psychische problemen en mijn middelste 2 dochters (tweeling) werd het afgeraden ivm te laag IQ en fysieke problemen. Iiddels is een van de tweeling overleden en zit de ander in een rolstoel en is ook mijn oudste dochter overleden.

Zita -

Welke reden de dochter ook heeft om geen kinderen te willen, het is haar keuze (en die van haar vriend), en dat heb je als moeder maar te respecteren. Kinderen krijgen is niet vanzelfsprekend, dat heeft Anke zelf ook ondervonden. In dit geval is het een bewuste keuze. Als je kiest voor een kind, doe je dat meestal niet om je ouders een plezier te doen. Ik kan me het verdriet van Anke wel voorstellen, maar ze zal er zelf uit moeten komen en het niet bij haar dochter mogen neerleggen. Het is wel fijn dat ze nu weet waar ze aan toe is, al vind ik de vraag ‘of ze al over kinderen nadenken’ niet echt fijn in de oren klinken. Ja, daar hebben ze over nagedacht, blijkt dan ook.

Joke -

Het is niet vanzelfsprekend he dat je oma mag of kan worden. Je kunt ook een oppas oma worden is een oproep plaatsen, of er in de buurt nog oma loze kinderen zijn.
Wij hebben drie kinderen, ik ben 57, mijn man is 61, het lijkt er op dat wij echt geen opa en oma van ons drietal gaan worden. Vind ik dat jammer, ja echt wel een. Toch maak ik mij er nog niet druk om, misschien komt het alsnog en anders ga ik met mijn man overleggen of we een oproep zullen gaan doen om, idd er in de buurt nog opa/oma loze kinderen zijn.
Voor nu wil ik gewoon volop genieten van onze kinderen en schoondochter

Marleen de Vos -

Ik vind het sneu voor de moeder, maar ik kan de keuze van de dochter goed begrijpen, wat geef je een kind?

OMK -

Eh Joris, waarom is het TOTAAL onbeschoft om iemand ergens naar te vragen? Laat staan je eigen dochter.
We zijn giga aan het doorslaan. Het begon met elkaar niet veroordelen (wat prima is), maar tegenwoordig mag je al nergens meer over BEGINNEN.
Iedereen heeft het recht om nee te zeggen op vragen, aan te geven dat we geen antwoord willen geven, of dat het een gevoelig onderwerp is, maar andersom werkt dat recht net zo. Het is niet verboden mensen aan te spreken of vragen te stellen, zolang dat op een nette manier gebeurt.
Voor zover ik het verhaal lees heeft Anke de vraag zelf niet raar gesteld. (ondanks dat ik het totaal niet met haar denkbeeld eens ben)

Ria -

Ik ben het met Anne eens. De klimaatcrisis is een goede rede geen kinderen op deze aarde te zetten

Rebecca -

Ik zal enorm graag weer een oma of / en opa voor mijn jongens willen mijn ouders zijn beide overleden en vooral de jongste mist enorm een oma in zijn leventje

Anne -

Klimaatcrisis. Als je boven de 50 bent, zal het z’n tijd wel duren. Maar kinderen en jongeren gaan het allemaal meemaken.
Over 50 zal een derde van de wereld waar nu mensen wonen, onleefbaar zijn. Extreem weer, overstromingen, droogtes, mensen die alles kwijt raken, honger, oorlogen, ziektes.
Deze dochter doet het beste voor haar kinderen: zorgen dat ze niet geboren worden.

Emmie -

Ik begrijp wel dat er grote emoties loskomen. Het is toch een soort rouwproces, het beeld wat je had, dat verlangen, dat komt niet uit. Heel verstandig om het niet uit te spreken naar uw dochter. Zij kan er immers niets aan doen.. Het zijn uw gevoelens, uw dromen, uw verwachtingen.

Quirien komt met een mooi voorstel, misschien voor later. Eerst maar even verdrietig zijn.. ook dat mag

Joris -

Ze ontneemt u helemaal niets; u heeft geen recht op kleinkinderen. Het is haar keuze. Het is überhaupt al totaal onbeschoft om naar een eventuele kinderwens te vragen.

Quirien -

Wellicht kun je contact zoeken met mensen waarvan de grootouders niet meer leven? Er zijn zat kinderen zonder grootouders die er graag een bij willen!

Reageer ook