Angry Bird

Wij zijn een volk van spelletjes geworden. Geen idee wanneer het begonnen is, misschien al wel ergens in de achtiende eeuw. Hoewel? Ik kan mij herinneren één van de eerste vakanties met mijn lief in Griekenland te zijn geweest. ’t Zal op een agora geweest zijn, waar we een steen ontdekten waarop een soort boter, kaas en eieren stond uitgekrast. Pakweg 2000 jaar geleden vermaakte men zich dus ook al met onschuldige spelletjes. Veel later kwam blindemannetje, halma en nog wat later Monopoly, Stratego en de Kolonisten van Catan. Maar nu, nu zijn we digitaal: Wordfeud en Angry Bird. Beiden voor de smartphone, voor een smart tijdverdrijf!

Wordfeuden is voor mij een beetje tja, langzaam scrabble zal ik maar zeggen. Geef mij maar Angry Bird. Vogels die boos zijn op varkens om niet duidelijk aangericht leed. Kern: Schakel met zo min mogelijk te katapulteren vogelkoppetjes varkenskoppetjes uit. Je leest het echt goed!

Hoe kun je het bedenken?

Maar ja, een goed spel herken je direct, het werkt verslavend. Vervelend alleen is, dat waar je vroeger altijd medespelers nodig had – zelfs nog met Wordfeud – dat met Angry Bird niet meer nodig is. Je kunt van jezelf een hopeloos geval maken met die vogeltjes. Je omgeving begint je meewarig aan te kijken en smart is het ook niet. Het kost uren tijd en het lost niets op: er is altijd wel een betere score in een moeilijker versie te behalen.

Maar is dat wellicht onze werkelijke verslaving: Het altijd willen pogen het nog één stapje beter te willen doen, gaan voor ‘the next level’, die duizendste seconde van het oude record afsnoepen, net nog een centimetertje hoger springen? De mens en zijn uitdagingen. Doodvermoeiend exemplaar in God’s schepping. En jammer dat al die recordpogingen vandaag de dag worden onderbroken voor reclame: Houd U zich nog even in; tot straks!

Zouden we die verslaving eens echt produktief inzetten, dan zouden we enorme vooruitgang boeken.

Gelukkig gebeurt dat ook: In de gezondheidszorg, in gewasonderzoek, in onnoemelijk veel gebieden van de wetenschap. Verslaving is dan een vorm van ‘geleide gedrevenheid’.

We leiden onszelf of worden geleid met een scherp doel voor ogen.

Dat lijkt me een goed voornemen om uit te voeren: Mijzelf een scherp doel voor ogen stellen en er voor gaan. Nou ja, morgen dan. Eerst nog even met m’n smartphone een varkenskop naar de andere wereld helpen. Yes, weer een nieuw ‘all time high’!

Oh, telefoon. Hallo .. wie ? Barst, m’n batterij leeg; stom ding!

Paul Eykenduyn is loopbaancoach en geeft trainingen Mindfulness en The Work.

Zie www.eykenduyncoaching.nl

Lees ook de andere columns van Paul


1 reactie

Jennn -

Het aangerichte leed is dat de varkenskopkes de eitjes van de vogelkopkes gejat hebben toch? *beseft opeens ook verslaafd te zijn*

Reageer ook