Amazing Amazone, deel 10

Het heeft even geduurd maar we zijn weer terug in de bewoonde wereld!

Na de beschreven vier dagen in de Pantanal zijn we 4 april naar het Amazone gebied gevlogen om daar diep de jungle in te trekken. Onze overstap in Brasilia liep bijna uit op een fiasco aangezien we de tijd vergeten waren te verzetten (Brazilië kent 3 tijdzones) en wij (na uitgebreid geshopt, gegeten en geinternet te hebben) een kwartier voor vertrek van het vliegtuig nog rustig buiten stonden met het idee dat we nog 5 kwartier hadden. Aangezien ik met een gehavende voet zat heeft Manon het op een sprinten gezet om haar charme in de strijd te gooien en het vliegtuig aan de grond te houden. Ik volgende haar al hinkelend op enige afstand. Onze strategie bleek succesvol en ruim na middernacht stapten we uit in de Amazonestad Manaus.

vivamazone_3.jpg
De volgende ochtend zijn we om 9 uur per boot vertrokken naar onze drijvende lodge midden in de jungle. De boottocht van ruim 4 uur door een schilderachtige omgeving bracht ons tegen het middag uur bij ons verblijf. Aangezien de Pantanal taferelen nog vers in ons geheugen gegrift stonden waren we goed voorbereid maar dit keer bleek het alles mee te vallen. De lodge zag er keurig uit alleen ontbraken er wat kleine elementen. Onze kamer had bijvoorbeeld geen plafond waardoor de insecten vrij spel hadden. Dit bleek makkelijk op te lossen door het tweepersoon muskietennet dat ik met me mee draag (alhoewel mevrouw me die nacht speciaal wakker maakte om te vertellen dat er allemaal harige beesten over ons heen liepen om er vervolgens achter te komen dat ze droomde… mij wakker achterlatend). Verder was in de hele lodge geen elektriciteit te bekennen. Lekker old fashion stonden overal kaarsen die zodra de avond intrad voor een beetje licht in het donker zorgden. s´Nachts naar de wc betekende dus een kaarsje aan steken en een poging wagen in de pot te plassen in plaats van er naast. De douche bleek puur opgevangen regenwater en wie heeft er een afvoer nodig als het water ook door de kieren van de vloer rechtstreeks de rivier in kan.

vivamazone_2.jpg
Twee nachten hebben we doorgebracht in de lodge terwijl we overdag en in de avonduren getrakteerd werden op de locale natuur en cultuur. We hebben een dorp bezocht die daar nog heel primitief en totaal zelfvoorzienend leven. We hebben veel gevaren, gevist (of eigenlijk hebben we vissen gevoerd, ons aas werd steeds van het haakje gegeten terwijl onze Chinese buurman vissen bij de vleet hing. Conclusie: vissen is stom! ), we hebben kanotochten gemaakt en zelfs in de nacht kroks gezien. Aangezien dit het tropische regenseizoen is, staat het water gewoon in de bosgedeelten zo´n 3 meter hoog. Varen kan dus gewoon door de bossen wat ongelooflijk mooi is! Nog nooit heb ik natuur in een puurdere vorm mogen ervaren als deze nacht. Ik waande me in een sprookjesbos waar de typische geluiden van de jungle en het kabbelende water om ons heen een mysterieuze sfeer veroorzaakten. Door het bladerendak van de jungle fonkelden de sterren en als je goed oplette zag je af en toe de ogen van een kaaiman oplichten. Niemand zei een woord en alleen onze ademhaling verraden onze aanwezigheid, "wauw! dat ik dit mag mee maken".

vivamazone.jpg
Ultieme hoogtepunt van onze Amazone trip was de derde en tevens laatste nacht. Heel stoer hadden we vooraf besloten ook een nachtje in de echte jungle te gaan slapen. Dag drie vertrokken we dus volgens plan bepakt en bezakt samen met onze gids naar ons kamp (lees: een stel kunstig met elkaar verbonden takken) terwijl de Chinese, Australische en Amerikaanse reizigers ons vrolijk uitzwaaiden. Een uur voor vertrek kregen we het ineens een beetje benauwd maar stoer als we ons wilden voordoen hebben we geen kik gegeven. Alleen ons verzoek om voldoende alcohol verraadde onze zenuwen. Na ruim een uur varen moesten we aan land om een half uurtje te hiken, met mijn voet een hele onderneming. Gedurende het lopen was ik in te verte steeds opzoek naar een open plek waar we ons kamp zouden opslaan. Ik kwam dan ook bedrogen uit toen we gewoon midden in de inmiddels donker geworden jungle stopten bij een plek waar 5 stuiken waren weggekapt en stokken zo waren gefabriceerd dat ons plastic zijl er over heen gehangen kon worden. Slapen we hier?! Mensen die mij goed kennen weten dat mijn tienerjaren zich kenmerkte door een apathische angst in het donker en daar stond ik dus omgeven door de nacht, geen uitweg, veel dieren geluiden en een gids die direct een vogelspin te pakken had… "ehhh Manon? Mag ik een peuk van je en de fles Caipirina?"

Na het avond eten, dat geheel in stijl door de gids op een zelf gemaakt kampvuurtje werd bereid, hebben we onder het genot van de nodige drankjes zitten genieten van de jungle. Natuurlijk schokken we soms, maar meestal was dat van onszelf (Voorbeeldje: Manon zit te spelen met een zaklamp, springt ineens op, begint op en neer te springen en gilt al wijzend naar de grond "ahhh evil knevel, evil knevel!", gids en ik op onderzoek, blijkt het de schaduw van een plantje te zijn). Enigszins beneveld door de alcohol zijn we tegen tienen in onze hangmat gekropen waar je, als je de technieken kent, prima in kunt slapen. Wij kenden de technieken niet, wat natuurlijk zorgde voor hilarische momenten met als gevolg dat ons gelach uiteindelijk boven alle jungle geluiden uit kwam. Ondanks de tropische regenstorm die net na enen met bakken uit de lucht kwam, het donderende onweer dat daar op volgde en de veel te volle blaas (ik durfde niet te plassen want dan moest ik alleen de jungle in zonder licht) was het een fantastische en grensverleggende ervaring! Ook de gids (die 4 dagen met ons heeft doorgebracht) bleek onze lachsalvo´s, typische vrouwendingetjes en gekkigheid te kunnen waarderen want bij ons vertrek de volgende dag stond hij er met tranen in zijn ogen. Dit was weer te mooi om waar te zijn!

Inmiddels hebben we het vliegtuig gepakt (wat wederom interessant was aangezien we stoelen op rij nr. 29 hadden en er maar 28 rijen in het vliegtuig bleken te zitten) en genieten we even van het helemaal niets doen. We bevinden ons nu in Recife, een kustplaats in het noord oosten. Zon, zee, strand, palmbomen, lekker eten en werken aan ons kleurtje is het motto!

Liefs Viool


Reageer ook