Als je bijna alles al gehad hebt, is er zomaar weer “een eerste keer”

coffeeshop.jpgEn dan is er opeens zomaar een dag, dat je die drempel overgaat. Onverwacht. Dat je denkt: Kijk mij nou. Ik steek deze straat over, ga doelgericht precies dáár heen, waar ik nooit eerder was, een ruimte waar ik mijzelf ook nooit, zelfs niet in mijn stoutste dromen, zag binnengaan. Je ziet passanten naar je kijken. In een snelle oogopslag lees je hun blikken: Goh, zij óók al? Op leeftijd en dan toch? Hè? Zie ik dat goed?

Wat te doen? Brutaal terugkijken? De ogen devoot neerslaan? Niets ziend ook die laatste passen zetten en denken: U heeft het goed opgemerkt. Ik ga hier naar binnen! Kijk maar goed en bespreek het vanavond, bij de visite en onder de borrel.

Ik kies voor een parelende lach. Zie er oprecht de humor van in. Vrouw, 50+, bezigheden buitenshuis hebbende binnen het creatieve circuit, gaat los in hartje Alkmaar. Het is vrijdag, de avond komt in zicht. Ik heb me opgegeven voor een introductie- uurtje Astrologie bij de Kunststelling in Alkmaar, waar ik met regelmaat de nieuwsbrief van ontvang. Men noemt zich een Magazijn voor hedendaagse kunst en cultuur. Inpandig hebben een aantal kunstenaars hun eigen atelier. Er kunnen eveneens workshops gegeven worden. En regelmatig zijn er wisselexposities. Kortom: het bruist er. Zeker eens in de zoveel tijd op vrijdag in de late namiddag tijdens de “Meet & Greet”. De motor achter dit alles is Annemieke Severijn, die ik zeer bewonder. Met haar knalblauwe ogen blikt ze de wereld stralend tegemoet en met haar doorzettingsvermogen krijgt ze zoiets als dit van de grond. Ze is klein van stuk, maar haar schouders dragen veel. Ik ben ervan overtuigd, dat haar medewerkers graag deze Kunststelling samen met haar draaiende houden. Je merkt, dat iedereen plezier heeft in wat hij of zij doet.

Die vrijdag ben ik overhaast van huis gegaan, op weg naar de miniworkshop Astrologie. Als ik het pand betreed, realiseer ik me, dat ik weliswaar geld bij me gestoken heb om de minimale kosten te voldoen, maar dat ik het bedrag niet gepast bij me heb. Dom.

Kunnen ze € 50,00 wisselen?
Misschien, straks.
Nee, nog steeds niet.
We lossen dit wel op. Zo meteen.

“Ach, het komt wel,” zegt Annemieke ten slotte.” Je kunt het aan me overmaken, als je wilt. We kennen elkaar toch? Of…” Ze aarzelt. “Wil je het gaan wisselen, hier aan de overkant. Ze zijn er heel aardig. Ze doen het altijd voor ons, we vragen het wel vaker. Of wil je er liever niet naar binnen?” Ze lacht. Ik krijg vermoedens en lach mee. “Het is een coffee shop.”

Vooroordelen heb ik niet. Of nauwelijks, misschien. Het is gewoon een bedrijf, waar ik nooit wil winkelen. Ze hebben voor mij niet de gewenste producten, zal ik maar zeggen, geen dingen “naar mijn smaak”. Ik vind het wel jammer, dat ook jeugdige bezoekers de weg naar de coffee shop vaak feilloos weten te vinden. En dat er mensen zijn, die überhaupt niet zonder de aldaar te verkrijgen spullen kunnen leven. Maar dat heb ik met meerdere genotsmiddelen. Dan ben ik diep dankbaar, dat ik aan niets verslaafd ben. Goed. Ik lust graag chocola en als ik het in huis heb, kan ik me er aan te buiten gaan. Maar ik kan het ook dagenlang in de kast laten liggen. Ik heb het niet nodig om er blij van te worden, al zitten er stofjes in, die dat bevorderen. Maar volgens mij straalt onze hond diezelfde stofjes ook uit, hangt het in de atmosfeer rondom mijn woonplaats, verstrooien de bomen het, precies als ik eronderdoor wandel. In het najaar benevelt de geur van rottend blad me en in het voorjaar word ik van een strandwandeling in de vroege ochtend nou roziger dan van bijvoorbeeld een glas wijn. Goed. Misschien ben ik wel wat verslaafd aan bewegen in de buitenlucht. Maar daar hoef je in elk geval niet voor naar de coffee shop.

Ik laat me niet kennen. Met opgeheven hoofd steek ik de straat over. Een aantal gasten van de “Meet & Greet” staan buiten een sigaret te roken. Mensen die ik ken, soms van gezicht, soms ook van naam. Ik zie, dat ze me nakijken. Ik voel ze denken, hoor het ze bijna fluisteren: “Hè? Nooit gedacht, dat Giselle de coffe shop wel eens aandoet. Jij? Gaat ze nou voor het weekend een paar paddo’s scoren? Mmm, ze is veranderd, sinds ze schrijfster is. Ben benieuwd wat ze meeneemt… Toch nooit achter haar gezocht.”

Aan de overkant van de straat prikken deze blikken minder in mijn rug. Daar moet ik echter de toevallige passanten nog achter me laten. Dan schiet ik in de lach. Dit heeft iets. Met opgeheven hoofd ga ik naar binnen, waar net iemand zijn aankoop aan het afrekenen is en een ander mij troebel aankijkt – iemand van zo ongeveer mijn leeftijd. Dat schept een band, maar echt contact krijg ik niet. Een alleraardigste medewerker vraagt me of hij me kan helpen.
“Kun je alsjeblieft € 50,00 voor me wisselen?”
“Maar natuurlijk! Hoe wil je het hebben?”

Tja, denk ik. Het liefst niet versnipperd en het hoeft ook niet in zo’n plastic zakje. “Als er maar een briefje van € 5,00 bij zit, kan dat?” Binnen een paar minuten sta ik buiten. Je ziet alweer passanten naar je kijken. Is dat niet die schrijfster? In een snelle
oogopslag lees je weer die blikken: Zij óók al? Op leeftijd en dan toch…? Zeker voor de inspiratie…

Jaja, mensen, zegt het voort, vanavond onder de koffie. Ik kan er wel mee dealen, hoor. En stiekem denk ik: Op leeftijd, als je bijna alles al gehad hebt, is er toch nog ééns “Een eerste keer”. Mooi! Om nooit meer te vergeten.

Copyright © 2011 Giselle Ecury

De nieuwe dichtbundel van Giselle Ecury is onlangs verschenen, die de
titel Vogelvlucht draagt. Dit is haar vierde boek. Eerder verschenen
Terug die tijd (gedichten, 2004/2005) en de romans Erfdeel (2006) en
Glas in lood (2009). Giselle schrijft regelmatig voor Damespraatjes.

Lees hier ook de andere columns van Giselle


Reageer ook