Trouw aan de geboortedag

 

Ze wilde trouwen op haar geboortedag. Niet zozeer om haar verjaardag extra aandacht te geven. Ook niet om voor de rest van haar leven twee feesten te vieren op één dag. Nee, ze had er lang over nagedacht en op grond van heel andere gevoelens juist voor deze datum gekozen. Natuurlijk in overleg met haar partner. Hij stond erachter, stond achter háár.

Toen ze negen was, had ze haar vader verloren. Zo'n vader die voor haar een vriend was. Hij las haar voor als ze naar bed moest, fietste naast haar op weg naar school. Hij leerde haar schaatsen en schaken. En misschien wel de allerbelangrijkste les in haar leven, al was hij zich daar niet bewust van op het moment dat hij die aan haar gaf: wees dankbaar voor elke dag die je mag meemaken. Onbedoeld kreeg dit thema een wel heel zwaar accent, toen hij niet lang daarna plotseling overleed. Altijd bleef het gemis. Altijd was er bij bijzonderheden dat weemoedige "Had papa hier nog maar bij kunnen zijn."

           
Nu was ze ten huwelijk gevraagd door de persoon die ze liefhad, zoals ze dat geleerd had van de eerste belangrijke man in haar leven. Met hart en ziel en onvoorwaardelijk. Volmondig zei ze "JA". Maar nu ze gingen nadenken over de trouwceremonie hield dat grote gemis haar soms in de greep.

En zo had ze bedacht, dat haar vader haar op haar geboortedag voor het eerst in handen had gekregen en haar – normaal gesproken – op haar trouwdag uit handen zou geven. Het leek haar mooi de symboliek van deze twee gegevens toch te vieren en wel op dezelfde dag. Of ik daar iets mee kon, zodat op deze blije dag haar vader herdacht werd. Maar het mocht niet een te zwaar accent krijgen. Het moest echt een blije gebeurtenis blijven.

En dat bleef het. Er was een taart in hartvorm met vier kaarsen. Eén voor haar zelf, omdat ze jarig was. Eén voor de man met wie ze net getrouwd was, omdat ze deze feestdag nu voorgoed met hem deelde. Eén voor hun huwelijk, dat zojuist gesloten was. En één voor haar vader, omdat hij altijd over haar schouder was blijven meekijken, ook op deze dag. Hij zou haar met een gerust hart uit handen gegeven hebben. Er waren mooie woorden, een lach en een traan en dat ene gedicht vol dankbaarheid. Er was muziek die bij hen paste. En ten slotte waren er ballonnen, die ze tijdens de ceremonie als een levensgroot boeket kreeg en die ze samen na afloop op lieten, hoog de blauwe hemel in, waar ze haar vader het dichtste konden naderen.

Bijna anderhalf jaar later kreeg ik een geboortekaartje met daarbij een begeleidend schrijven. Van haar.

"De cirkel is rond," schreef ze. "Op papa's verjaardag werd onze dochter geboren. Ik weet nu zeker dat hij bij belangrijke gebeurtenissen altijd bij me is. We zijn blij en gelukkig en vooral zo dankbaar!"

kaars.jpg

2007©Giselle Ecury

http://www.sfeervoltrouwen.nl/


Reageer ook