Padvinderen in de Pantanal, deel 9

We´re back again, en hoe! Voorzien van nieuwe avonturen, onvergetelijke momenten, fantastische ervaringen en… geheel in stijle gehavend en wel. Ja hoor jullie vriendinnetje heeft haar eerste antibiotica kuur al te pakken (een 7 daagse maarliefst) vanwege een lelijk ontstoken voetje. Met vier dagen Pantanal achter de rug, minimale hygiëne (zie foto van de douche) en geen dokters blijkt het openprikken van blaren een levensgevaarlijke (nou ja… niet aan te raden) actie. Toen het eenmaal begon te ontsteken wist Manon me nog te vertellen dat haar moeder altijd zei dat je blaren nooit open moest prikken, die informatie mocht niet meer baten uiteraard.  Toch weegt dit in de verste verte niet op tegen al het bijzondere van de afgelopen dagen. Lees, geniet en huiver van onze avonturen!

padvinderen_1.jpg
Zaterdag aan het eind van de middag zijn we aangekomen in onze lodge midden in de Pantanal, een gigantisch natuurgebied zo groot als Frankrijk verdeeld over drie landen. Door het vele water wat er in het regenseizoen valt staan de houten huizen op palen en moesten wij via een gammele houten brug ons verblijf voor de komende dagen betreden. Vol goede moed liepen we (elkaars hand vasthoudend) voorzichtig richting de kamers. Iedereen kreeg een kamer aangewezen en natuurlijk lag die van ons aan het eind van de brug. Heel enthousiast hebben we de gids bedankt terwijl we elkaar met grote verschrikte ogen seinden. Moeten wij hier drie dagen slapen? ´Wij´ in dit geval was niet enkel Manon en ik maar met ons de muggen, kikkers, salamanders, mieren en ander ongedierte in de kamer. Aangezien Manon echt als de dood is voor alles wat maar door kan gaan voor een insectachtige, heb ik vier dagen de held mogen uithangen. Zo gingen we s avonds naar bed, Manon naar de wc, hoor ik een gil: "Viool! Ahhh er zit een beest in de badkamer" Ik verschrikt: "Wat is het?" Manon: "Weet ik niet, heb m´n lenzen niet in, maar kan je het weghalen?"
Die nacht hebben we onszelf in onze lakenzak (een slaapzak maar dan dun) gestoken en deze tot onze kin opgetrokken, de kieren onder de deur met handdoeken dicht gestopt en het licht van de badkamer aan gelaten. Paris en Nicole in de Pantanal voor de reality-tv lovers onder jullie.

padvinderen_2.jpg
Ondanks onze huisdieren waar we, compleet tegen alle verwachtingen in, toch relatief snel aan wenden zijn we vier dagen geweldig entertained. Zo hebben we prachtige boottochten gemaakt, hebben we op de rug van paarden de moerassen (en dus de behuizing van de vele kaaimannen, Lees: 40 miljoen van die dieren in de Pantanal) verkend, zijn we op jeepsafari geweest en de jungle in getrokken (waar mijn pijn zo erg werd dat ik volledig gedrogeerd van de ibruprofen – 1200 mg blijkt prima te werken op zo´n klein lijfje – door een van de mede reisgenoten over een paar rivieren ben getild). Hebben we ´s nachts op kaaimannen gejaagd (pap, ik heb het niet van een vreemde, zijn we op Pirana´s gaan vissen en hebben ze nog opgegeten ook en zijn we tot slot in een rubberenband lekker de rivier afgedreven. Onze groep bestond uit 6 personen (2 meiden uit de USA, een stelletje uit GB en wij) waar we in de avond lekker mee aan de Caipirina´s zaten en nog een poging gedaan hebben de lokale kroeg op te leuken. Al met al weer een geweldig avontuur!

Bijna vergeet ik te vertellen over de adembenemende watervallen van Foz de Iquazu die we voor de Pantanal bezocht hebben… het vertellen laat ik vandaag weer voor wat het is, de foto´s zeggen genoeg.

Dikke kus van mij en tot na de Amazone!


Reageer ook