Liefde overwint alles!

Ze kenden elkaar al heel lang. De een was veertien, de ander zestien en eigenlijk bevriend met een ouder zusje. Maar het klikte, ze konden zo goed lachen samen. Al gauw waren ze altijd met zijn drieën en van lieverlee verdween het zusje uit beeld, omdat zij met z’n tweeën een eenheid waren. Ze hoefden elkaar maar aan te kijken, of die blik werd begrepen.

Enkele jaren verstreken. De oudste van de twee merkte, dat haar gevoelens dieper gingen dan zoals je bij een gewone meisjesvriendschap zou verwachten. Ze schrok ervan. Stelde zich bescheiden op. Liever die vriendschap, dat huilen van de lach en lachen na een huilbui. Liever samen naar de kermis en samen naar de markt. Vakantie vieren en het leven. Niets zeggen over verliefd zijn, over echt houden van want stel je voor: straks ben ik haar kwijt.

Toen werd het koninginnedag, alweer wat jaren later. De ochtend en middag gingen voorbij aan de activiteiten van het dorp, aan gekkigheid en meidenpret. Opeens vonden de vlinders elkaar ergens tussen de bedrijven door, terwijl het vuurwerk knalde en schitterde en de klok al bijna een nieuw etmaal inluidde. Een donderslag bij heldere hemel. Het was wederzijds en raak.

Nooit meer ging het over. Er moesten in de directe omgeving wel wat hindernissen genomen worden en vooroordelen bevochten. Wie die heeft uitgevonden?! Wanneer je afwijkt van de rechte weg en je je leven op eigen wijze inkleurt,  wordt er opeens anders naar je gekeken. Vaak uit pure bezorgdheid, uit angst voor het onbekende en alleen maar om beschermend op te treden. Soms was het pijnlijk, getuigde het van weinig vertrouwen. Maar de meeste mensen die hen dierbaar waren, hadden juist géén commentaar en leefden mee.

In feite voltrekt zich een dergelijk proces altijd als je iets doet wat buiten het normale patroon valt. Ik moest daaraan denken toen ik onlangs de serie van de BBC over de Impressionisten bekeek. Schilders die volkomen anders te werk gingen dan de gevestigde orde min of meer eiste, liepen op tegen afbrekende kritiek en wantrouwen. Gelukkig volhardden de heren in hun rotsvaste geloof in zichzelf en elkaar. Van hun schitterende werken, hun schilderachtige impressies van het eenvoudige leven, de wisselende luchten en de werking van het licht boven glooiende landerijen kan ik intens genieten.

Deze twee vrouwen bleven ook voor elkaar gaan. Ze zetten door, konden niet anders. Het was sterker. Noemen we dat de Liefde, die alles overwint?

“Alles wordt gewoon leuker, wanneer we het samen doen. Ik vind er helemaal niets aan om bijvoorbeeld te winkelen of naar de film te gaan met iemand anders. Dan mis ik háár. Dan mis ik het lachen, de adviezen, zelfs haar stem.” Zo kozen ze niet altijd een gemakkelijke, maar wel de voor hen eerlijkste, rechtste en mooiste weg.

Ze woonden al enige tijd samen toen ze besloten een volgende uitdaging aan te gaan. Waarom niet? Hun relatie was stabieler dan ooit, werd geaccepteerd, kreeg meer en meer diepgang.

Hun eerste kind werd geboren, een paar jaar later gevolgd door een tweeling. Hun gezin en hun geluk was compleet. Af en toe vroegen ze zich af waar ze het aan verdiend hadden. Kon dit zo wel doorgaan? Om hen heen gebeurden verdrietige dingen die hun deur elke keer weer voorbijgingen. En zij genoten intens van een picknick in de duinen met een zelfgemaakte salade, verse broodjes en die spelende kinderen in het zand. Van winteravonden met warme chocomel en zelfgemaakte appeltaart, waarvan ze met zijn vijven smulden. Van kleine, alledaagse dingen “Als we maar samen kunnen zijn.”

Eén van de twee kreeg borstkanker. Dat sloeg erin met orkaankracht. De wereld verging. Niets deed er meer toe. De bomen verloren blad, wegen werden winters glad, lentegroen ontsprong. Maar wat gaf het?  “Hier moeten we samen doorheen. Samen!” Waar de één doodziek reageerde op chemo’s dweilde de ander naast haar zware baan gewoon ‘s nachts de rommel op zonder een enkele klacht, integendeel: warm, troostrijk. Niets was haar te veel, alleen het grote verdriet en de angst misschien zonder haar partner door te moeten. Dan was zij het die gewiegd werd in vermagerde, vermoeide maar o, zo liefdevolle armen.

“Als we hier doorheen komen, trouwen we,” zeiden ze dan.

dames_achter_muur.jpg
En op een dag zaten ze tegenover me aan tafel. Samen, gezond en wel, sterker dan ooit. Vrouwen, waar geen speld tussen te krijgen was. Moeders van drie trotse kinderen die zich geen betere ouders konden wensen, een gezin waar de wereld mooier door wordt. Respect, waarden en normen, dat grote geluk om heel kleine dingen: zoveel warmte, zoveel liefde. Het werd die avond allemaal zomaar voor me uitgespreid.

“Na mijn werk betrap ik mezelf erop dat ik altijd lachend op de fiets zit. Dan jubelt het bijna in me, dat ik naar huis ga, naar mijn gezin. Dan verheug ik me op alle verhalen en de gezelligheid.” Het is een van de vele uitspraken die ik zo typerend vond tijdens onze gesprekken.

Het was zover. Daar stonden ze, mooi aangekleed en hand in hand. Hun kinderen wachtten hen op. Dit was hun dag, een mooier familiefeest bestond er niet. De trouwlocatie was bomvol belangstellenden die hen het allerbeste gunden. Iedereen realiseerde zich, dat dit haast een eerbiedig moment was.

Ze kenden elkaar al zolang. Zevenentwintig jaar. Ze hoefden elkaar maar aan te kijken, of die blik werd begrepen.

U ziet het. Ik kan volstaan met slechts één slotzin: met elkaar creëerden we de mooiste trouwceremonie van het jaar.

dames_aan_zee.jpg

Giselle Ecury
www.sfeervoltrouwen.nl

copyright foto’s Sjoekie Tip


Reageer ook