Colorfull Brasil, deel 8

Daar ben ik weer en dit keer niet alleen. Afgelopen vrijdag ben ik naar Brazilië gevlogen om daar samen met Manon (mijn beste vriendinnetje) een maand door haar land te reizen (mevrouw is Braziliaanse).

Colorfull_Brasil_1.jpg
Mijn rechtstreekse vlucht naar Sao Paulo zou 4:30 uur duren, verwonderd keek ik dan ook op toen ik de flightcaptain een aankondiging voor Rio hoorde maken (Rio was gelijk ook het enige dat ik verstond van zijn Portugese gebrabbel). Met de gedachte dat de beste man vast heel moe was of ik de tekst verkeerd begreep rechtvaardigde ik het geheel. Na de landing volgde er een ellenlang verhaal, geheel in het Portugees dus wederom onverstaanbaar. Wat ik wel begreep waren de zuchten en kreten van verontwaardiging van mijn mede passagiers… oké, er moest iets loos zijn. Na het hele vliegtuig afgespeurd te hebben naar een vertaler kreeg ik eindelijk uitleg over de situatie: Er was noodweer boven Sao Paulo en het vliegveld zou de komende drie uur nog zeker gesloten blijven. Aangezien onze piloot niet de papieren had die hij zou moeten hebben voor dergelijk weer (Ehhh, pardon?!) waren wij waarschijnlijk nog langer veroordeeld tot dit vliegveld. Prima dacht ik… dan gaan we eerst eens een broodje en een lekker koffietje halen en kijken we daarna wel verder. Natuurlijk was ik niet de enige met dit idee maar was het koffiestalletje wel de enige die open was. Resultaat: een wacht rij van een half uur en natuurlijk geen broodjes (medewerkster: "we have some nice chocolats or chips if you want" – om 6:00 am… no thanks, coffee will do)

Al met al heb ik 5 uur op het vliegveld mogen bivakkeren en kwam ik 7 uur te laat in Sao Paulo aan. Overigens geen probleem want zelfs toen moest ik nog 6 uur op Manon wachten. Natuurlijk was het weerzien mooi. Geheel in stijl had ik Caipirina´s gehaald met een flinke lading rum. Giebelend zijn wij uiteindelijk zwaar bepakt en bezakt richting het hostel gegaan.

Colorfull_Brasil_2.jpg
Waar ik had verwacht in een land vol Manonnetjes te zijn beland, trakteert Brasil me op één en al kleur. De gemiddelde Braziliaan bestaat niet, nog nooit was ik in een land met een scala aan native huidskleuren. Nog nooit was ik in een land waar groen zoveel verschillende tinten kent en nog nooit was ik in een land waar bloemetjes gewoon uit zichzelf in alle kleuren van de regenboog groeien. Tot nu toe hebben we Sao Paulo gezien (lees: een kleurige markt en – hoe voorspelbaar ook – de shoppingmall), zijn we naar Curitiba gereisd om daar een prachtige treinreis te maken (en – ik schaam me diep – nog even naar de shoppingmall te gaan) en vertrekken we vanavond laat voor een busreis van 10 uur naar Foz de Iquazu (drielanden punt en mega watervallen). Tot nu toe heeft dit land, met de stralend blauwe lucht, haar vrolijk gekleurde huizen en de goedlachse mensen, me verrast en kijk ik uit wat er nog komen gaat!

Volgende week verblijven we in de jungle van de Pantanal en in het Amazone gebied dus het zal wel even stil worden. Natuurlijk volgen foto´s en verslagen.

Wij genieten volop!

Liefs Viool


Reageer ook